We zitten in het Mexicaanse Mérida en vandaag heb ik een afspraak met Barbara. Ze woont in het mayadorpje Acanceh, net buiten deze stad. Via het Mexicaanse equivalent van 9292 kan ik dit dorp niet vinden en ook ChatGPT en Google hebben merkbare moeite informatie te geven.
Dus ga ik naar het busstation, om het gewoon te vragen. ,,Welke bus neem ik naar A-kan-se?”, vraag ik. De vrouw kijkt me verwonderd aan. Ze blijkt net wat sneller van geest dan ik: ,,Oh, je bedoelt A-kan-kèh” De c is hier een k, check. Die talenknobbel laat me hier soms wat in de steek. Ze wijst me de plek aan waar de busjes naar dit dorp zullen vertrekken. Zeven blokken verderop.
Het busje kost me iets meer dan een euro. Hij zit al overvol, maar ik kan me er nog tussenproppen. De reis zal ongeveer een uur in beslag nemen en de airco werkt niet.
Adrenaline
In Acanceh haalt Barbara me op. Ik ken haar nog helemaal niet, dus het is een sprong in het diepe. Op de een of andere manier zijn dit het soort avonturen waar ik energie, blijdschap en adrenaline van krijg. Waar beland ik straks? Wat is haar verhaal? Letterlijk 0 idee.
Dat is een onderdeel van mijn project StevenAbroad. Ik bezoek mensen die naar een volstrekt ander land, volstrekt andere cultuur zijn geëmigreerd. En schrijf hun verhalen. Een interview, een reportage.
Zoals Ferie. Zij en haar Mexicaanse man hebben een gigantisch landgoed in the middle of knowhere, met een ongelofelijk fascinerende (familie)geschiedenis. Zij leeft hier een aanmerkelijk ander leven dan ze ooit voor mogelijk hield.
Suzan had een veel kleiner verhaal, maar wel vanuit haar ziel. Over familie en de gigantische warmte die ze in Mexico ervaart, ten opzichte van de afstandelijkheid in Nederland.
Aarden
Ik leer er veel van. De successen en de struggles. Die onvermijdelijke cultuurverschillen. Met altijd de grote, onderliggende vraag:
Hoe aard je in een volstrekt andere cultuur dan de onze?
Tania heeft er moeite mee in Nederland. Ik in Mexico. En ik wil het zo graag. Ik wil het zo graag kunnen. Ik wil het zo graag doen. Wat houdt mij tegen?
Misschien is dit wel waar StevenAbroad echt over gaat. Niet over Mexico, of over reizen, maar over proberen te aarden op een plek die niet vanzelfsprekend voelt. Over mensen die die sprong wél maakten, en over mezelf, die nog steeds aan het uitvinden is hoe dat moet.
Schrijf je gelijk in voor mijn Substack en reis met mij mee. Onderaan dit verhaal kun je je ook inschrijven.
Reis met me mee
Als je dat interessant vindt, dan reis je met me mee. Er staan deze maand nog minstens vier nieuwe interviews op het programma. Ik schrijf over deze ontmoetingen, over deze levens abroad in een nieuwsbrief. Geen gelikte verhalen, geen verborgen agenda, maar eerlijke inkijkjes in levens ver van huis. Via de nieuwsbrief die je nu leest, zal ik het nog wel twee of drie keer lezen. Daarna alleen in StevenAbroad.
En ondertussen ga ik naar Tulum, Acanceh, Sotuta, Playa del Carmen, Mexico-Stad, San Miguel de Allende, Xocchel. Op zoek naar verhalen. En misschien een beetje naar mezelf.
StevenAbroad is een onafhankelijk journalistiek project. Ik vertel de verhalen van Nederlanders en Vlamingen die hun leven in het buitenland hebben opgebouwd. Al deze verhalen zijn gratis te lezen.
Wil je dit project steunen? Dat kan natuurlijk met een donatie. Zo help je mij dit werk mogelijk te blijven maken.
Je kunt hieronder een donatie doen.
Of schrijf je in voor mijn nieuwsbrief. Voor 5 euro per maand ontvang je alle verhalen direct in je mailbox.
