Wonen in Mexico: dat is de grote vraag die de inzet is van StevenAbroad. Want Mexico is fantastisch en prachtig en waanzinnig, maar er echt wónen? Ik deed het een jaar, in Mexico Stad. En ik vond het fantastisch, totdat ik in paniek wegvluchtte. Waar ‘m dat in zat? Lastig te zeggen. Ik was in paniek en voelde me ver van huis.
Want iedereen die ik spreek, iedereen die ik interview voor StevenAbroad, vertelt uiteindelijk een variant van hetzelfde verhaal. Niet over zon, tequila en palmbomen. Maar over iets fundamentelers. Over liefde. Over werk. Over loslaten. Over opnieuw beginnen. En over jezelf tegenkomen op plekken waar je dat niet had verwacht.
Mexico is geen decor. Het is een spiegel. Je verhuist naar een plek waar hooguit het Christendom en het kapitalisme een gemenedeler zijn. Daarmee bedoel ik: de normen en waarden en de drang tot consumptie. De verschillen zijn echter gigantsich tussen ‘ons’, westerlingen en Mexico. Ik merk het aan mijn vrouw Tania en hoe zij zich staande hield in Nederland. Met moeite.
Het begint bijna altijd met liefde
(voor een mens, een land of een idee)
Bij veel Nederlanders begint het met een relatie. Een Mexicaanse partner, een liefde die toevallig op vakantie ontstond, of een vriendschap die bleef plakken. Soms is het romantisch, soms praktisch, vaak allebei tegelijk. En soms gaat het niet eens over een persoon, maar over een gevoel. Over het idee dat het leven ook anders kan.
Ik interview mensen die hier kwamen voor de liefde en bleven voor het leven. Maar ook mensen die dachten dat ze hun leven hier zouden opbouwen, en ontdekten dat liefde alleen niet genoeg is als de rest niet klopt. Dat hoor je zelden in glossy emigratieverhalen, maar het komt in gesprekken altijd terug.
Mexico vraagt iets van relaties. Omdat alles intenser is. Omdat familie hier geen bijzaak is. Omdat emoties niet netjes worden opgeborgen. Liefde wordt hier niet gepland, maar geleefd. En dat botst soms met Nederlandse nuchterheid.
Neem Suzan. Zij ontmoette een Mexicaan, die in Londen woonde. Ze kregen een relatie, kregen twee kinderen en verhuisden naar Tulum. Ze ondervond dat hij wat Mexicaanse trekjes kreeg, maar zag ook hoe zijn familie met haar omging. Warmer, geborgerner, liefdevoller. Lees het hele verhaal hier.
Werken en wonen in Mexico: vrijheid, onzekerheid en opnieuw beginnen
Bijna niemand die ik spreek, doet hier exact hetzelfde werk als in Nederland. Sommigen werken online, anderen beginnen iets totaal nieuws. Een enkeling vindt een lokale baan, maar de meesten creëren hun eigen vorm. Dat klinkt vrij, en dat is het ook, maar het is geen vakantie. Het is leven, maar dan in een ander land.
Werken in Mexico betekent dat zekerheden verdwijnen. Geen cao, geen vaste structuur, geen vanzelfsprekend vangnet. Dat geeft ruimte, maar vraagt ook verantwoordelijkheid. Je moet zelf beslissingen nemen. Over geld. Over tijd. Over hoe je je dagen indeelt.
Ik sprak met Coen. Altijd al avontuurlijk, altijd al verzot op hiken. Op natuur. Hij vertrok naar Mexico Stad en richtte Naranja Tours op, waarin hij vooral toeristen meeneemt naar de ruime omgeving van Mexico. Een Nederlandse basis, aangevuld Europeanen, Amerikanen en ja, ook Mexicanen. Lees zijn verhaal hier.
Maar het kan ook dat iets je aansteekt, in Mexico. Dat gebeurde bij Steven. Hij zag de cenotes in Yucatan en begon op wat latere leeftijd een liefde te krijgen voor duiken. Hij werd instructeur, maar na een aantal jaar werd hij het koude water beu. Nu is hij birdwatcher. Hij neemt met zijn camera en verrekijker mensen mee in de jungle, op zoek naar de prachtigste kleuren. Lees zijn verhaal hier.
De cultuur schuurt – en juist daardoor gebeurt er iets
Nederlanders zijn gewend aan duidelijkheid. Mexico is dat niet. Afspraken zijn flexibel, tijd is rekbaar, “mañana” betekent zelden letterlijk morgen. In het begin frustreert dat. Daarna gaat het irriteren. En op een gegeven moment… ontspant er iets.
Ook ik had dat als intentie. Mezelf opnieuw uitvinden. Niet omdat Mexico dat eist, maar omdat het uitnodigt. Omdat je hier merkt hoe strak je leven eigenlijk was ingericht. Hoeveel regels je volgde zonder ze ooit in twijfel te trekken.
Mexico is niet beter of slechter. Het is anders. En dat verschil legt dingen bloot.
Lees bijvoorbeeld hoe Caroline een hotel startte in Mahahual. Dat kostte veel moeite, omdat ze nogal tegen ‘Mexico’ aanliep. Maar daardoor werd haar verhaal wel alleen maar mooier.
Tegelijkertijd heb je ook Gerben. Hij is een vrije vogel die vanuit het tv-programma ‘Ik vertrek’ naar Mexico trok om een restaurant te starten. Nu hopt hij van plek naar plek en hij weet zich als geen ander aan te passen en tegelijkertijd zijn expertise heel goed te gebruiken.
En wat te denken van Rosan, die juist haar werk heeft gemaakt van die cultuurverschillen. Zij is systeemtherapeute in Playa del Carmen en vangt haast de essentie van de hoofdvraag van StevenAbroad.
Of denk hierbij aan Franky, die al vroeg een grote fascinatie kreeg voor de Maya’s. Hij vertrok naar Mexico, kocht een stuk land in de jungle en heeft nu zijn eigen ecohostel, waarbij de Maya’s een grote rol spelen.
Het dagelijks leven is minder spectaculair dan mensen denken
(en juist daardoor bijzonder)
Nee, niet iedereen leeft onder palmbomen. Niet iedereen eet elke dag taco’s. Niet iedereen heeft altijd zon. Mensen doen hier boodschappen, maken ruzie, hebben rekeningen, worden ziek, missen familie. Het leven is ook hier gewoon… leven.
Maar het tempo is anders. Het leven speelt zich buiten af. Mensen praten. Echt praten. Op straat, bij de bakker, in de rij. Er is minder haast, meer contact. Dat maakt iets los bij Nederlanders die gewend zijn om door te lopen.
Wat ik vaak hoor, is dat mensen hier weer voelen dat ze onderdeel zijn van iets. Van een buurt, een familie, een ritme. Niet altijd comfortabel, wel menselijk.
De Duitser Reinhard is gewoon fietsenmaker, in het niet bijzonder sexy Satélite, Mexico Stad. En de Zeeuwse Glenn trok voor de liefde en voor zijn droom naar Mexico. Hij startte restaurant Frituur en werkt er keihard voor.
Heimwee, twijfel en het idee van teruggaan
Bijna iedereen denkt op een bepaald moment: “Ga ik dit volhouden?” Soms na drie maanden, soms na drie jaar. Heimwee komt onverwacht. Niet altijd naar Nederland, maar naar eenvoud. Naar vanzelfsprekendheid. Naar het idee dat dingen “gewoon geregeld zijn”.
En toch gaan de meesten niet terug. Of ze gaan wel terug, maar niet voorgoed. Mexico laat je niet los. Zelfs als je vertrekt, blijft het ergens trekken. Alsof het leven hier een laag van je heeft afgepeld die je niet meer kunt terugplakken.
Dat idee had ik bij Ben, die mij uitnodigde in zijn huis van afval in San Miguel de Allende. Nee, teruggaan naar Nederland wil hij niet. Maar hij lijkt nog wel zoekende te zijn. En juist die zoektocht is intrigerend en mooi, want ik zag een gelukkig man.
Wat wonen in Mexico je uiteindelijk leert
Als ik alles samenneem wat mensen mij vertellen, dan gaat wonen in Mexico zelden over emigratie. Het gaat over verplaatsen. Niet alleen fysiek, maar mentaal. Over het idee dat je leven geen vaststaand gegeven is, maar iets dat je kunt herschrijven.
Mexico maakt dat zichtbaar. Soms pijnlijk. Soms bevrijdend. Vaak allebei tegelijk.
En misschien is dat wel de kern van waarom zoveel Nederlanders hier blijven hangen. Niet omdat alles perfect is, maar omdat het leven hier eerlijker voelt. Rauwer. Menselijker.
De verhalen achter StevenAbroad
Dit artikel is geen conclusie. Het is een begin. Een kapstok waaraan de verhalen hangen van Nederlanders die hun leven verplaatsten. Ieder interview is anders, maar samen vertellen ze iets groters. Over durven kiezen. Over verliezen en winnen. Over ontdekken dat “thuis” soms een werkwoord is.
Hier verzamel ik die verhalen. Niet om te romantiseren, maar om te begrijpen.
Tot slot
Wonen in Mexico is geen antwoord op alles. Het is een vraag die je jezelf blijft stellen. En misschien is dat wel precies de reden dat mensen hier blijven. Omdat het leven hier niet vastligt, maar beweegt. Net als zijzelf.
En dát is wat ik probeer vast te leggen met StevenAbroad. Niet het land. Maar de mensen die erdoor veranderen.
