TULUM – Suzan de Graaf (45) woont sinds tien jaar in het Mexicaanse dorpje Tulum, samen met haar Mexicaanse man en haar twee kinderen van 13 en 11. ,,Toen ik de zus van zijn oma leerde kennen, pakte ze mijn hand vast en zei ‘gracias’. We kenden elkaar nog helemaal niet, maar moesten allebei direct huilen. Familie is belangrijk hier en dat is een verademing voor me.”
De van oorsprong Haagse leerde haar man veertien jaar geleden in Nederland kennen. Hij woonde in Londen en al snel trok ze bij hem in. Samen ontvluchtten ze de koude winters door naar Yucatan te gaan. Eerst een weekje en langzaam steeds langer, totdat ze besloten er echt te gaan wonen.
,,Ik zag mijzelf sowieso niet in Nederland oud worden. Ik heb veel gereisd, ben in Australië geweest, in Colombia. Overal vond ik het interessant en overal zou ik kunnen wonen, wist ik.”
Beschermende machokant
Mexico kende ze nog niet, dus het is een sprong in het diepe. Ze merkt dat haar man in zijn thuisland wel ietsjes verMexicaanst. ,,Het zijn kleine dingen hoor. In die eerste jaren hadden we letterlijk aan het strand een huisje. Ik liep topless rond, maar dat wilde hij liever niet. Prima. Liep ik in bikini rond, maar ook daarin moest ik mezelf op bepaalde momenten iets minder verhullend kleden.”
Inmiddels ziet ze in dat dit niet vanuit jaloezie gezegd wordt, maar vanuit bescherming. ,,Als we een feestje geven, dan ben ik iemand die zich als host gedraagt. Ik praat met iedereen, probeer iedereen aandacht te geven. Hij zegt: jij bent mijn vrouw, je moet mij aandacht geven. Dat zie je ook als we het eten opdienen. Ik geef iedereen eten en onszelf als laatste. Hij vindt dat hij als eerste eten moet krijgen. Dat is de cultuur, ik kan daar wel mee omgaan.”
Vooral het concept ‘familie’, dat in Mexico zoveel warmer is, was een eyeopener en bevalt haar enorm. ,,Toen we voor het eerst in Mexico waren, sliepen we bij familie van hem. We mochten zo lang als we wilden blijven en dat voelde ook echt zo. Ze staan hun eigen bed af, omdat ze willen dat jij je thuis voelt.”
Nederlandse familie
Hoe anders is dat in Nederland. Haar vader heeft een groot huis en in de tuin een schuur, die hij tot een volledig zelfvoorzienend huis om heeft gebouwd. Ze is er op zich welkom, maar na drie dagen wordt verwacht dat ze ergens anders overnacht. ,,Dan hebben ze hun privacy weer nodig. Ik vind dat onvoorstelbaar, langer mogen we niet blijven.” Een alternatief zou haar zus zijn, die eveneens een groot huis heeft. Het is geen optie, omdat zij ‘onrustig wordt van de vreemde geluiden’. ,,Dat is in Mexico echt onbestaanbaar.”
Ze mist Nederland dan ook niet. In de afgelopen tien jaar is ze éénmaal teruggegaan, twee jaar geleden. ,,Ik heb een fijne vriendinnengroep. Die energie verandert niet. Goed, ze zijn allemaal ouder geworden en hebben nu tienerkinderen, maar de energie is en blijft altijd hetzelfde. Dat koester ik echt.”
Heel even overwoog ze het toch. Terugkeren. Ze oriënteerde zich op de scholen van haar zoons en ook op een voetbalclub. Veel verder dan oriëntatie kwam ze niet. Wachtlijsten, ingewikkelde regelgeving. ,,Láát maar, Nederland is zó moeilijk”, grijnst ze.
’s Middags naar het park
De Graaf studeerde International Business and Languages en sprak al snel vloeiend Spaans en goed Portugees. Ze krijgt het aanbod om sales te gaan doen voor het bedrijf waar ze op dat moment werkt, maar dat wil ze niet. Ze stopt en doet een opleiding als yogadocente. Al vrij snel geeft ze les en opent ook een yogaschool in Pijnacker, blijvend peinzend over hoe de toekomst eruit zou kunnen gaan zien.
In die tijd dient de liefde zich aan. Met haar man krijgt ze al gauw twee kinderen, die beiden in Mexico ter aarde komen. De gewenning over haar nieuwe woonplek volgt al snel, hoewel contacten opdoen wat moeizaam gaat. ,,Ik ging vrijwel elke dag naar het parkje in het centrum met ze, maar het was er altijd stil. Ik was altijd alleen. Pas veel later begreep ik dat iedereen naar het park gaat als het donker en afgekoeld is. Dat doe ik nu ook meer, want de kinderen zijn nu ook wat ouder.”
Na een tijdje kopen ze dit huidige stukje grond en bouwen er meerdere appartementen, waaronder dat van henzelf. Nu kunnen er in het complex maximaal twaalf mensen slapen, in hun Airbnb.
Homeschooling
Toen hun kinderen naar school gingen in Tulum, zagen ze dat de kwaliteit van het onderwijs hier ondermaats was. ,,Dus begonnen we met thuiseducatie. Meer mensen bleken niet erg tevreden te zijn en mijn klasje groeide.” Naast het verhuren van Airbnb’s en deze thuiseducatie, heeft De Graaf nog twee inkomstenbronnen. Zo fabriceert ze cosmeticaproducten en baksels, die ze op markten verkoopt. ,,Dat is zoiets heerlijks aan Mexico. Die vrijheid. Je kunt gewoon dingetjes op straat verkopen. Mocht dat heel goed gaan lopen, kun je er altijd nog in investeren en er een echt bedrijfje van maken.”
En, ze geeft yoga op het strand. Ze werkt freelance als yogadocente in het luxueuze Azulik Resort, waar ze driemaal per week toeristen onder haar hoede heeft. ,,Ik vind het nog steeds heerlijk om naar m’n werk te fietsen. Dan rijd ik over de Avenida Kukulkan, dwars door de manglar, met overal wildlife om mij heen. Voor de zekerheid heb ik pepperspray in m’n fietstasje, want het is een rustige weg en je weet maar nooit. Het is voor de zekerheid, er is nog nooit iets gebeurd.”
Maar het avontuur in Tulum gaat wel eindigen. Het echtpaar heeft hun huis te koop gezet. Of ze deze snel zullen verkopen, is echter nog maar de vraag. Het is dit seizoen ongewoon rustig in het normaal gesproken zo toeristische stadje aan de Caribische kust. Er is een gigantisch aanbod aan Airbnb’s en midden in de jungle worden steeds meer nieuwe huizen gebouwd. Er dreigt daarom nogal wat leegstand.
Rustig toeristenseizoen
Hoe dat komt, weet De Graaf wel. Al een aantal jaar spoelt er massaal een riekend zeewier aan, sargazzo genaamd. Vrijwel de hele Caribische kustlijn heeft er last van. Het wordt sterk afgeraden de zee in te gaan en de normaal zo Instagrammable plek verliest door de drab haar visuele perfectie. Dan is er nog het beleid rondom de stranden. Gratis bestaat nog maar nauwelijks. Er werd plots vrij stevig entreegeld gevraagd voor het doorgaans eenvoudig toegankelijke Playa Paraiso. Dan zijn er nog de schandelijk dure taxi’s en de overijverige politie, wat maakt dat Tulum plots niet meer zo aantrekkelijk is. Bovendien is het gebied door de jaarlijkse komst van rijke Amerikanen en Europeanen schrikbarend duur geworden.
Het wrange is: de sargazzo blijft dit jaar weg. Door flinke protesten van de inwoners van Tulum, is de betaalde entree voor het strand grotendeels opgeheven. Ook wordt er gewerkt aan een inzichtelijk tarief voor taxi’s en is de politie inmiddels een stuk rustiger. Voor De Graaf is dat rustige seizoen niet direct een probleem.
Huisje aan het strand en in het bos
Hun huis staat momenteel te koop. De toekomst? Dat zou wellicht Mexico Stad kunnen zijn. Of ze gaan rondreizen. Of dat al gekochte stukje land in niemandsland nabij Acapulco bebouwen. Alles is goed, het komt zoals het komt. ,,Ik zie dat straks wel voor me. In het bos, bij het strand en verder helemaal niets.”
StevenAbroad is een onafhankelijk journalistiek project. Ik vertel de verhalen van Nederlanders en Vlamingen die hun leven in het buitenland hebben opgebouwd. Al deze verhalen zijn gratis te lezen.
Wil je dit project steunen? Dat kan natuurlijk met een donatie. Zo help je mij dit werk mogelijk te blijven maken.
Je kunt hieronder een donatie doen.
Of schrijf je in voor mijn nieuwsbrief. Voor 5 euro per maand ontvang je alle verhalen direct in je mailbox.
